Ruhmorgu - Köşe Yazıları: Körelmiş

Ana Menü

Ruhmorgu Olarak
"Türkçe Konuş!"
Kampanyasını Destekliyoruz...

Bize Destek Olun!

Körelmiş

Olmaması gerekenleri oldurmuşuz teker teker. Acı çekmişiz, acımızı gizleyip büyütmüşüz içimizde. Tüm aşşağılanmış duyguları ortaya çıkarran bu acımsı çığlıklar, dşürmüş beni benden aşşağılara. Ayaklar altında insan oğlu. Kendini ezmiş herzaman. Kendi kendine oldurup, kendi kendine nefret etmiş bu olgulardan. Yarattığını sevmezmi yaradan. Sen yarattın bizi Tanrı, sen seversin, korursun kulunu. Ama bu kulların o kadar aciz kaldı ki bu dünya da, kendi yarattığı duygulardan tekrar kendi yarattığı duyguyla nefret etti. İnsan hata yapar herzaman ama görmez ya işte. KApalıdır ya ruhu, körelmiştir derinden düşünmez hiçbir zaman. Hiç "HİÇ" olmayı dilediniz mi? Yalın olmak değil, hiç olmak, hissiz, bedensiz, ruhsuz ve artık nasıl olunuyorsa "HİÇ" öyle olmak. Çok diledim, insanlar çok diler. İnsan pişman olunca diler. Doğumumdan pişman değilim, Yaşam ne kadar ağır olsada varolma duygusu ne kadar acı olsada bazen güzeldir. Varsın çünkü, aslında herşeye sahipsin ama dedim ya körelmiştir ruh kapalıdır, insan içinde kilitlidir ve hep böyle olduğu sürece özgür olamadığı sürece, insan onu dinlemediği sürece böyle kördür ruh, ağlar içerde hatta insan onu içinde öldürür bile, belki dayanamaz kaçar gider kaybolur. İşte o zaman anla ki bitti bu dünya, kimseden hiç bir medet umma...

Benim yüküm bana yeter, ruhum terketti.
Gözyaşlarımı saldım.
onu buluğ getirirler belki.
İhtiyacım var sessizliğe.....